Koersen als een malle

Het voorjaar zit er weer op, tijd voor een terugblik.

Eigenlijk overschaduwde maar één ding dit seizoen het profpeloton. Wel of geen oortjes. Volgens de UCI is het onzin, maar de ploegleiders weten wel beter. Voor hen is het belangrijk om zogeheten ‘essentiële’ informatie naar de renners door te seinen. Om dit te bewijzen werden er voor verschillende televisiestations camera’s in de ploegleiderauto’s geïnstalleerd. Het enige wat ik hoorde was ‘’ van voren zitten’’ en ‘’wacht maar af’’. Essentiële informatie m’n reet.

Mooie koers was het namelijk des te meer. Het begon in de omloop het nieuwsblad (het volk) met een prachtige zege voor Langeveld. Vervolgens genoot het publiek van één van de mooiste edities van Milaan – San Remo in de geschiedenis, waar Goss eindelijk zijn belofte kon inlossen. In ‘de ronde’ keek iedereen naar Cancellara, met als gevolg dat Nuyens eindelijk eens een grote vis kon gaan vangen, hij kwam als eerste over de streep in Meerbeke.

Voor het eerst in decennia haalde de vroege vlucht het tot in Roubaix, met Johan Vansummeren als absoluut overwinnaar en Maarten Tjallingii op een prachtige derde plaats. Die kan ook direct zijn fiets aan de kant zetten, want dit gaat hij nooit meer evenaren. Zelden werd een derde plaats zo mooi gevierd door een renner, namelijk als een overwinning. Het werd Tjallingii zeer gegund en met Roubaix zat het ‘keienvoorjaar’ erop.

‘Gilberttime’ was aangebroken. Hij won de Brabantse pijl op z’n dooie gemakje, door de concurrentie op een nutteloos hoopje te rijden. Al snel was er één ding duidelijk, dat de tweede plaats die week het hoogst haalbaar zou worden voor de overige renners. In de Amstel Gold Race maakte Gilbert indrukwekkend gehakt van de tegenstand na eerst nog op kop te hebben gereden om Andy Schleck terug te halen. Ook in de ‘eerlijkste’ koers van het jaar, de waalse pijl, bleek de belg de sterkste. Die zondag stond Gilbert als absolute topfavoriet aan de start van ‘zijn’ koers. Luik had hij nog nooit gewonnen. De route voert door zijn achtertuin (hij is geboren in Remouchamps) en even leek het dat Gilbert in het pak zat door met de Schleck broertjes weg te rijden. Aan deze gedachte maakte hij simpel een einde door één keer goed aan te zetten op de Saint Nicolas en te laten weten dat er alleen een ereplaats in zat voor de Schlecks. En zo geschiedde, Gilbert won de ‘triple’, een uitzonderlijke prestatie in het hedendaagse wielrennen.

Dat was dan ook meteen het einde van het klassieke voorjaar 2011. En wat hebben we daarvan geleerd. Dat het niet uitmaakt of er met of zonder oortjes gekoerst gaat worden, de renners maken de koers. Hopelijk gaan we net zoveel spektakel zien in de Giro, die zaterdag begint. Het is tenslotte de mooiste van de drie ronden. In Italie is niks gek genoeg en daarom zijn er maar liefst elf bergritten in het parcours opgenomen, waarvan er zeven bergop eindigen. Een garantie voor spektakel? Zaterdag 7 Mei, 14.30 Sporza. Be there!